Gerekçesiz Mazeret

Buraya yeni şeyler yazılacak.
Ama fazla zaman geçirdiğim için müzik başında, düşüncelerim dağıldı.

Müzik esnasında yazılan düşünülen tüm cümleler, kat'i değildir.

İnsanın kendisine yakınlaşması

İnsanın kendine en çok yaklaştığı zaman,
Ölmek duygusuna yaklaştığı zamandır.

Dolayısıyla Terörizm kendini haklı ve meşru kılar.

Yalnızlık

Çağırınca hiç kimsenin gelmemesi
Gelemeyecek olması...

Çünkü çağıracak tek bir insanın dahi olmaması.
Olası Varolanın da asla gelememesi.

Gece ıslıkları

Gecenin bir yarısı … Yada sabaha karşı 04:12 / İstanbul

Yıllardır beklediğim bir şey vardı. Adı konulmamış…

İsmini cismini bilmediğim ama beklediğim. Aslında biraz da umutsuzca bir bekleyiş. Çünkü ne olduğunu bilmiyordum. Bir bütünlük ve başarı duygusu gibi bir şey.  Gerçi başarının sonunda her zaman ödüllendirilmiyor insan. İyi olmak başarıysa; bu bile sorgulanır zamanla.  Çünkü çıkarlar her zaman farklılaşır zaman içinde. Neyse… bekleyişimin ne olduğundan ziyade, neden bekleyişin kendiliğini sorgulamadım bugüne kadar. Yoksa o sorunun cevabı daha mı büyüktü.

Ben bu soru için bir ömür tüketeceğim ama, nefret ettiğim o insanlar bir çırpıda bu soruya bile cevap yazmaya kalkacaklar. 

Sinmek

Hayatın endişelerini yüzünde taşırken
Nasıl olurda hayatla tanışırsın.

Benim bildiğim;
Yerinde durana uğrayan bela; musibet
Hareket halinde olanın ki, kazadır.

Musibet insanın yakasına yapışırken,
Kaza kendini tekrarlamaz.

Not

Bir yazarın başına bundan daha kötüsü gelemezdi.
Ama geliyor...

Soru

Zaman ilerledikçe artık

Sadece zaman ilerlemiş oluyor.

Bu iyi bir şey değil.

Ben nerdeyim?

Son'lar hakkında, özet.

Her şeyin bir sonu var.

Tüm kusursuz başlangıçların dahi sonu varken,  kişinin kendini yorması ne kadar manasız kalıyor aslında;

Aslında her son bir başlangıçtır derler, işte o iş öyle değil esasen.

Her son, bir nefes arasıdır, bir solukluk zamandır olsa olsa…

-          Vakti geldiğinde her şey son bulur.

Hiçbir şey zamanı dolmadan bitmez, tükenmez. İşte asıl önemli olanda bu sanırım…

Bitişlerdeki zamanlama etkiliyor insanı aslında;

-          Doğru zamanda mı bitti?

-          Tükenip mi bitti?

-          Acaba her şey yapıldı mı bir nefes almak için?

-          Acaba şu an nefes alabiliyor muyum?

Son sorunun cevabı evet ise, muhtemelen tükenmişlikten söz etmek yersiz…

İnsan her şeyi sonsuz mu sanıyor ne?

Ya da zamanın geçtiğinin farkına mı varmıyor anlayamadım…

Uzun zaman oldu… boşa kulaç atmayalı.

Uğrunda Fedakarlık yapılacak nesneleri ve kişileri iyi seçtiğimi düşünüyorum.

Bana huzur ve dinginlik getiren şeylerin adlarını birer birer sayabilirim, ki bu sayısız nesne ve mekan eder.

Kişi sayısı ise, hala bir elin beş parmağını geçmeyecek şekilde sınırlandırılmış bir vaziyette.

Belki o bile yok  inandıklarımdan başka…

Şevval Sam’ın dediği gibi;

Sosyalleşemem ben, insan yorgunuyum…

Hastalık

İnsan sağlığından daha önemli bir şey olmadığı aşikar.
Hayati fonksiyonlarından sadece biri bile hasar görse, eksilmiş oluyor insan yaşamından.

Bu kadar hassas ve muhtaç bir insan doğasının,  ihtiraslarının olması
- ne büyük bir nankörlük öz varlığına karşı.

Bugünlerde yataktayım, altı üstü basit bir üşütme, önemsenmeyen bir rahatsızlık...
Can burnumdan çıkacak adeta... Nefes almalıyım acilen.

Yazılmamış günlerin düşüncesi ...

Kaçışı olmayan bir varoluş sıkıntısı seziyorum
Yani başka bir dünya düşlesem de,
Başka,
Bambaşka suretlerde Dünya'ya yeniden gelsem de,
Bu yazgı benim avuç içime mühürlenmiş.

Yaşayacağım ben bunu.

Dibine gireceğim perperişanlığın
Bilmediğim suretlerde yeniden derlensem de...

Bir an; Şimdi:
- 'Ezan Sesi' ...
Bıraktarıcak bana tüm bildiklerimi!

Ama yazgımı değil,
Henüz yazılmamış olan,
Nedir acaba...