Bugün birinci günün sabahı...
Kendimi hiçte öyle kutsanmış bir varlık gibi hissetmiyorum.
Dua başında nasıl ağladıysam geçmişte...
İşte bu histe bambaşka aksi yönde... Üstelik olduğum gibi pisim, leş bir durumdayım.
Kaç kutsal bayramdır, özellikle bugünlerin arefesinde sabaha karşı uyuyor ve daha da pislendiğimi hissediyorum.
Öğretilmişliklerin reddi midir bu?
Yoksa doğuştan gelen hislerin sinir sıkışması mı ruhen, bilemiyorum.
Şimdiye dek çözebildiğimi idda ettiğim çoğu şeyden uzaklaşmış ve afaroz edilmiş olarak tek bildiğim şey,
Bugün birinci günün sabahı, saat 09:15
ve kendimi hiçte kutsal biri olarak görmüyorum.
Kutsal Cehennem varsa eğer, işte tam oradayım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder