Baki Kalan Yalnızlıktır, Yorgunlukta Olabilir

Gecenin bir vakti...
benden aykırı bir şekilde  hareket eden, isyan eden göz kapaklarıma söyleyecek tek sözüm yok.
Çünkü onların seçimi değildi, bu dünyayı bu şekilde nesnel bir varoluştan izlemek.

Bir şerefsizin, bir orospunun, bir üçkağıtçının, bir kalleşin, bir kadir bilmezin gözleri de olabilirlerdi.
Ama olmadı...

Üzgünüm 'Gözlerim'
Kahverengi kadar sıradan olsan da,
Bu acıyı benimle birlikte çekeceksin.
Ama bil ki,
Beni de tamamlayan Sensin Gözlerim!

Çünkü Gözler Yalan söylemez.

Herhangi bir geceye not

Ölmek hissinin ayyuka çıkmasından başka bir şey değil bu yalnızlık, bu kuru bekleyiş.
Bu boktan gece ve ardı...
İşte göz göre göre ölüme yaklaşıyoruz gün be gün.
Hiç bir sesin ve tenin ve bedduanın işe yaramayacağı o mutlak güne
Uzak gibi duran 'an' meselesi !

Söz konusu kişinin kendi hazin sonu ise, hiçbir sosyal ideal, ülkü ve kişinin özelindeki hiçbir şehvet duygusu insanı bulunduğu çukurdan hareket ettiremez.

Vicdanıyla yönetilen kişinin zaman çizelgesinde hükmü sıfırdır.
Yaşamasına gerek yoktur, ama yaşayacaktır, soluklanacaktır ve hücrelerinin tamamını elegeçirecek olan Yüksek Bilinç son kertede kişiyi sessizliğe terkedecektir.

En güçlü yanım, zamanım
Şimdi sürüklenmekte, herşeyi tüketmiş,
Belki de ihtimalsizlikler Okyanusunda çaresizce...

Kendime Özel Not

Yazılıp yazılıp silinecek kadar, kafi bir birikime sahip olmama rağmen, yazamadığımı biliyorum aslında. Bir zamanlar nehir gibi dökülürken en büyük romana hayatım, şimdilerde berbat bir hayatı yaşıyor ömrüm, tükenmiş ve kirletilmiş duyguları olan bir ülkede!

Feyz alacak ne uyduruk bir uydu var etrafımda ne de kendime yetecek gücüm. 

Yetersizim her açıdan yaşamaya dair, ama bir bilinmezlik uğruna bekleyeceğim sonumu.

Belki hazin belki de büyük sürprizlere gebe sonumu.

 Siz de bekleyin, belki bir bok olur, değişir ansızın herşey !

Yaşlandıkça şansa ve umuda daha fazla prim veriyorum ve bunun tek nedeni kısır bir döngüde çaresizce çırpınışım.

Çırpınmayı iyi beceriyorum.

Savaşmak ya da Sabretmek.

İnsan savaşmaktan çok, sabretmeyi öğrenmeli.

Bazen hayatla savaşmanın sonu gelmiyor.

Oysa Sabır öyle değil...

Taşı çatlatır, ama kişiyi korur.

Lakin savaşmak farklı bir bünyeye ait güçlü bir kişisel silah.

Sabır ise, doğuştan gelen bir erdem, olağanüstü bir yetenek.

Her istek, ayrı bir eşik...

Dokunduğunuzun
İşittiğinizin
Gördüğünüzün
Varolduğunuzun !

Dayanım noktası;
Ustaca tasarlayarak geçtiğiniz eşiklerdir.

Tasarlanmamış hiçbir şey
Süregelenin dışında varolmamıştır.

Yeteri kadar,
Hissedememiş
Duyamamış
Görememiş
ve asla Varolmamıştır.

CC

Varsayım

Cumhuriyet göz göre göre yıkılacak.

Eylemsizlik en büyük eylem olmuş.

Sezgi

Hayatta deneyimlenmesi gereken belki de asla gerekmeyen, tüm yıkıcı tecrübeleri elde ettim!
Artık güçlüyüm dedim kendime, nihayetinde hatalı karar verme olasığım öteki insanlara nazaran daha az olsa gerek... derken, yo yo hayır !

Hep yeni birşeyle kesiliyor insanoğlunun önü bu hayatta. Hayatta ne olmak istediyseniz, makul kararlarınızın dahi olmadığını daha en başında bir kez anladıysanız, bilin ki siz asla bir adım ileri gidemeyeceksiniz.

Bu hayat boktan bir hikayeden fazlası değil çoğu için, altında üstünde mana aramak zaman kaybı.
O yüzden her geçen gün bir parçamı bırakarak devam ediyorum yoluma.

Yolun sonu istemsiz ve vakitsiz bir ölüm olacak,
Seziyorum.

Ses

Seslerden yoruluyorum çoğu zaman...
Yorucu geliyor yağmur seslerinin dışında her ses
Oysa en çok kendi sesimde uyurdum ben
Kendi yaralarımda boğulmadan önce

Varolma şansı kalmazsa...

yalnızlığın altın çağında yaşıyorum, can yakıcı hedeflerimin içinde 'gerçek hayat'a dair tek ipucu ölüm.  Ancak öldüğümde sona erecek bu dünyanın küflenmiş masalı. 

bu ne tutkusuz bir aşktır zamana dair şimdi. o zaman ki, tek başına dünyayı tuttu milyarlraca yıl insansız.

şimdi onlarla yaşamak hem trajedi hem bir ceza. gerek yok neredeyse cennet ve cehenneme...

Dünya'da yaşıyorsan

Artık varolamazsın.

Kene

Yalnızlık adeta keneye benzer...
Çıkartamazsın varlığından hiçbir zaman,
Köküne kadar geçirdiyse sancılarını benliğine
bir kere...