Uzakta

... şehirdışında bir otoban üstü motel'inde, kendimle başbaşayım.
soğuk ve sessizlik geceyi derinden yırtarken
bende herkes kadar kendimle savaşıyorum bu sağır eden hiçlikte.

direniyorum ama neye direniyorum
bilmiyorum.

İnsan bazen sadece uyumalı,
hiçbir şey düşünmeden kafayı gömmeli yastığa.

Bu geceden
ve bazı cümlelerden olduğu gibi...
Sonuç çıkmaz

Ne arıyorsun?

Yorum bırak.

Hayat zor ise...

Hayatı zorlaştıran, size söz verip;
Sözünün arkasında duramayanlardır.

Hayatı çirkinleştiren şey ise,
Sözünde duramayanların çokluğudur.

Yazar mısın?

Benim için yazmakta bir mesela,

Ölüm davası!

Ölmek isteyen varsa,

Göndersin fermanını,

Yayına alalım.

Sevgiler

İz

Sırılsıklam Aşk'ların içinden geçerek ömür
Bir ahşap yorgunluğu ile demlenir yalnızlıktan ölesiye
Küf ve korku ile...

Kelimeler seni terkettiğinde anlarsın!
Daha derin bir acının iz'lerini taşır yüzün
O yüz ki Sana en mahrem Aşk'tan hediye
Bilemezsin arkadaşım, bilemezsin...

Yüzün neyin İz'lerinden yoğrulur bilemezsin
Bir katil ararsın gecenin o dipsiz sikindirik seslerinde
Sade Gece...
İçin içini yer bulamazsın...

Bu hayatta ne varsa aranmaya ve aramaya dair,
Bulunamamıştır çünkü
Bir şey arama sende

Varacağın noktada
Karanlığı bulacaksın.
Salt karanlık bir yeni uyanışı...

Ölüm.

Dönmek istersen bir gün...

En başa dönmek için,
Aslolana dönmek için,
Yüzleşmek gerekir
Tüm gerçeklikle.

Gel-git'lerden sonra artakalandır
Senin olan...

Baki Kalan Yalnızlıktır, Yorgunlukta Olabilir

Gecenin bir vakti...
benden aykırı bir şekilde  hareket eden, isyan eden göz kapaklarıma söyleyecek tek sözüm yok.
Çünkü onların seçimi değildi, bu dünyayı bu şekilde nesnel bir varoluştan izlemek.

Bir şerefsizin, bir orospunun, bir üçkağıtçının, bir kalleşin, bir kadir bilmezin gözleri de olabilirlerdi.
Ama olmadı...

Üzgünüm 'Gözlerim'
Kahverengi kadar sıradan olsan da,
Bu acıyı benimle birlikte çekeceksin.
Ama bil ki,
Beni de tamamlayan Sensin Gözlerim!

Çünkü Gözler Yalan söylemez.

Herhangi bir geceye not

Ölmek hissinin ayyuka çıkmasından başka bir şey değil bu yalnızlık, bu kuru bekleyiş.
Bu boktan gece ve ardı...
İşte göz göre göre ölüme yaklaşıyoruz gün be gün.
Hiç bir sesin ve tenin ve bedduanın işe yaramayacağı o mutlak güne
Uzak gibi duran 'an' meselesi !

Söz konusu kişinin kendi hazin sonu ise, hiçbir sosyal ideal, ülkü ve kişinin özelindeki hiçbir şehvet duygusu insanı bulunduğu çukurdan hareket ettiremez.

Vicdanıyla yönetilen kişinin zaman çizelgesinde hükmü sıfırdır.
Yaşamasına gerek yoktur, ama yaşayacaktır, soluklanacaktır ve hücrelerinin tamamını elegeçirecek olan Yüksek Bilinç son kertede kişiyi sessizliğe terkedecektir.

En güçlü yanım, zamanım
Şimdi sürüklenmekte, herşeyi tüketmiş,
Belki de ihtimalsizlikler Okyanusunda çaresizce...

Kendime Özel Not

Yazılıp yazılıp silinecek kadar, kafi bir birikime sahip olmama rağmen, yazamadığımı biliyorum aslında. Bir zamanlar nehir gibi dökülürken en büyük romana hayatım, şimdilerde berbat bir hayatı yaşıyor ömrüm, tükenmiş ve kirletilmiş duyguları olan bir ülkede!

Feyz alacak ne uyduruk bir uydu var etrafımda ne de kendime yetecek gücüm. 

Yetersizim her açıdan yaşamaya dair, ama bir bilinmezlik uğruna bekleyeceğim sonumu.

Belki hazin belki de büyük sürprizlere gebe sonumu.

 Siz de bekleyin, belki bir bok olur, değişir ansızın herşey !

Yaşlandıkça şansa ve umuda daha fazla prim veriyorum ve bunun tek nedeni kısır bir döngüde çaresizce çırpınışım.

Çırpınmayı iyi beceriyorum.

Savaşmak ya da Sabretmek.

İnsan savaşmaktan çok, sabretmeyi öğrenmeli.

Bazen hayatla savaşmanın sonu gelmiyor.

Oysa Sabır öyle değil...

Taşı çatlatır, ama kişiyi korur.

Lakin savaşmak farklı bir bünyeye ait güçlü bir kişisel silah.

Sabır ise, doğuştan gelen bir erdem, olağanüstü bir yetenek.